Am I just a prop?

posted on 05 Mar 2012 14:56 by mother2son
 
ได้อ่านบทความว่าด้วยเรื่องการพาลูกเล็ก ๆ เข้านอน เขียนโดย Professor ชาวอังกฤษท่านหนึ่ง เธอแนะนำว่าเวลาที่พาลูกเข้านอนแม่ควรจะสัมผัสลูกให้น้อยที่สุด เอาลูกไปวางไว้บนเตียง kiss good night แล้วออกมาเลย เธอบอกว่าพ่อแม่ไม่ควรไปกล่อม ไปกอด ไม่งั้นลูกจะติดนิสัยนอนเองไม่เป็น เธอว่า "If a mother is always a prop for a child's bedtime, then the child will never learn to go to sleep on her own." อยากจะบอกเธอเหลือเกินว่า "I'm not a just prop. I'm actually the whole world to the child."
 
รู้สึกว่าพ่อแม่ในปัจจุบันช่างประเมินคุณค่าทางจิตใจที่ตนเองมีต่อลูกต่ำเหลือเกินค่ะ หลาย ๆ คน พยายามผลักไสลูกออกจากอกก่อนวัยอันควร ให้ลูกหย่านมหรือให้ลูกนอนคนเดียวก่อนที่ลูกจะพร้อม ลูกเล็ก ๆ เห็นเราเป็นโลกทั้งใบของเขาและต้องการเราสุดหัวใจ การเพิกต่อความต้องการพื้นฐานนี้ถือเป็นการกระทำที่ไร้หัวใจ เพราะแบบนี้ใช่ไหมคะในสังคมเราทุกวันนี้จึงมีแต่ผู้ใหญ่ที่แคระแกร็นทางอารมณ์ หลาย ๆ คนให้ลูกแยกห้องนอนแต่เล็กเพียงเพื่อให้พ่อแม่ได้มีเวลาพักผ่อนเต็มที่ พ่อแม่เหล่านี้คงหลงลืมไปกระมังว่าเมื่อเรามีลูก หน้าที่หนึ่งของการเป็นพ่อแม่ที่นอกเหนือไปจากการป้อนข้าวป้อนนม ก็คือต้องคอยตอบสนองความต้องการของพื้นฐานลูก ไม่ใช่ให้ลูก (ซึ่งยังไม่มีวุฒิภาวะใด ๆ) มาคอยตอบสนองความต้องการของเรา ถ้าไม่พร้อมจะเสียสละความต้องการพื้นฐานใด ๆ เลยในชีวิต ก็ยังไม่ควรจะมีลูก เพราะการเลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ

Comment

Comment:

Tweet